Maar weinig columnisten in de hemel kunnen zich erop beroemen dat ze zelfs bij hun overlijden nog giftig commentaar over zich heen kregen van figuren die zij ooit hadden ontmaskerd als loze kakelaars en laffe politieke meelopers. Leo Derksen kreeg dat soort commentaar na zijn dood in September 2002. Het gepruttel der gefrustreerden… Leo zou er hard om hebben gelachen. Trefzeker als geen ander heeft hij veertien jaar lang in zijn column 'op zicht' in het dagblad de Telegraaf zijn pijlen gericht op modieus-linkse drammers, neerbuigende overheidsdienaren die niet vies waren van machtsmisbruik, kleine geesten zonder relativeringsvermogen en hypocriete tv-personages die zich wentelden in andermans ellende. Leo Derksen had veel trouwe lezers. Zij kenden hem niet alleen als een messcherpe hekelaar van de waan van de dag, maar ook als iemand die begaan was met degenen die het loodje dreigden te leggen in de mallemolen van de bureaucratie. Voor deze mensen kwam hij op, voor hen zette hij de machthebbers in hun hemd. over de auteur. Leo Derksen was een begenadigd schrijver. Een opmerkelijk groot aantal columns van zijn hand heeft niets aan actualiteit ingeboet.Voor zijn bekendheid als columnist schreef hij voor de Tros en de AVRO 16 televisie spelen en heeft hij 22 jaar voor de Panorama gewerkt als journalist.